SILVA RERUM



Siły natury złamią najpotężniejsze drzewa,
skruszą najtwardsze skały - człowieka pokona
jedynie jego własna słabość ...








Ogród życia

Ostatnia różo tego lata
Twe płatki więdną, piękno mija
Ogród co wczoraj tonął w kwiatach
Dziś uroczysko przypomina.








Pożegnanie

Ostatnie ślady tego lata,
ostatnie ciepła rozbłyski,
ostatni ptaków śpiew radosny
a potem cisza ...

aż do wiosny.

Wszystko zamiera, jakoś tak głucho
ziemia jest grobem dla zieleni
natura znów się przeistacza
z doliny słońca ...

w krainę cieni.








Bez słów

Stała samotnie, bez słowa gniewu,
próbując zgadnąć przyszły los.
W oczach był lęk, śmiertelna trwoga,
w uszach brzmiał jeszcze Syna głos.

Spojrzała w górę i wolnym krokiem
w milczeniu szła przez mroczny las.
Nadziei tli się jeszcze iskierka
Chociaż już duszy płomień zgasł.








Rozmowa

Nic nie mów

bez słów tak dobrze

Słów nie potrzeba
będą przeszkadzać w naszej rozmowie.
W tej ciszy biją tylko serca
tak dźwięcznie jak najczystsze dzwony.
Oczy szukają swego odbicia
utkwione w siebie

jak bez życia ...

i dreszcz przebiega przez całe ciało
Nic nie mów ...

chciałbym by tak już pozostało...








Cicha melodia

Ktoś na peronie cichutko gra
Łagodnie w struny uderza
Pociąg odchodzi, życie trwa
Do celu z wolna zmierza.

I chociaż w sercu zostaje żal
Nie wróci chwila miniona
Nie patrz za siebie, nie patrz w dal
........................




Strona główna